ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 1066/ 1057 ق)، طبیب، خطاط و شاعر، متخلص به مسیح. معروف به حكیم ركناى كاشانى. وى مسیحا و مسیحى نیز تخلص مى‏كرد. اصلش از شیراز بود و در كاشان به دنیا آمد. از مشاهیر شعراى عصر خود و در طب و فلسفه و حكمت ماهر بود. خاندانش از دیرباز پیشه‏ى پزشكى داشتند و پدرش در عهد شاه طهماسب سه سال طبیب دیوان بود و مدتى نیز در دربار سلطان محمد خدابنده طبابت مى‏كرد. مسیح كاشانى نیز از آغاز جوانى در طبابت و شاعرى مشهور شد. وى از ملازمان و مقربان شاه عباس اول بود و در همین زمان به استقبال «خسرو و شیرین» حكیم نظامى، به نام شاه، منظومه‏اى سرود و نام آن را «مجموعه‏ى خیال» نهاد و در عین حال قصیده‏هایى نیز در مدح پیامبر و ائمه‏ى اطهار (ع) سرود. در «تذكره‏ى میخانه» آمده كه شاه عباس سه روز در كاشان مهمان وى بوده و او در این ایام به امر شاه «دیوان» بابافغانى را غزل به غزل جواب گفته است. وى در هنر خوشنویسى نیز دست داشته و نستعلیق را خوش مى‏نوشته است. ركن‏الدین مسعود پس از مدتى به هندوستان رفت و ملازم اكبرشاه گشت و سپس به اللَّه‏آباد سفر كرد و ملازم و مداح جهانگیر پادشاه شد. بعد از آن به چند شهر دیگر هند سفر نمود و در نهایت دوباره به دربار جهانگیر پادشاه بازگشت و در زمان جلوس شاه جهان در خدمت وى به سر برد. در 1041 ق از دربار شاه جهان به زیارت خانه خدا رفت و ضمنا به مشهد مقدس مشرف شد. بعد از مدتى اقامت در مشهد به كاشان و اصفهان رفت و چون شاه صفى به او توجه ننمود به شیراز سفر كرد و آخرالامر به كاشان بازگشت و تا هنگام فوت در آنجا به سر برد. از شاگردان او مى‏توان صائب تبریزى، شاعر معروف، را نام برد. از شاگردان او مى‏توان صائب تبریزى، شاعر معروف، را نام برد. ملكشاه حسین سیستانى شاگرد دیگر مسیح است كه بعد از ستایش استاد خود مى‏گوید كه وى در قصیده از خاقانى پیروى مى‏كرده است. بطور كلى تذكره‏ها سروده‏هاى او را تا صد هزار بیت نوشته‏اند. از دیگر آثارش: مثنوى «قضا و قدر»؛ «ساقى نامه»؛ منظومه‏اى در برابر «مخزن الاسرار»؛ سه «دیوان» شعر، یكى در ایران و دو تا در هند، شامل قصیده و غزل و رباعى و قطعه. تقى‏الدین كاشى كتابى به نام «ضابطة العلاج» را در طب، كه به زبان عربى است، به او نسبت مى‏دهد. تعدادى از تذكره‏ها او را مسیح ثانى نامیده‏اند.